Met de krop in de keel een Olympisch stadion betreden maar wel met een gevoel dat het heel wat beter kon. Na een nagenoeg perfecte voorbereiding kreeg ik al na 5km een vreemd gevoel in mijn kuit. Met de schrik op het lijf heb ik me wat ingehouden. Kilometers aan een stuk verwachte ik een opkomende kramp, maar die bleef gelukkig uit.
Ondanks die
kleine tegenvaller amuseerde ik me rot. Mede met dank aan de
doorgedraaide, talrijk opgekomen Nederlandse supporters werd het
een onvergetelijke dag. En met de tijd ( 3hr40min ), mag ik ook
tevreden zijn.
Finishen met kippenvel, daar doe je het voor. Van één ding ben ik na de Amsterdam Marathon zeker:
IK WIL MEER










Commentaren